วันที่ 26 ธันวาคม 2547 วันนั้นเป็นวันที่ผมกลับมาจากการไปเข้าค่ายแก้กิจกรรม อันเนื่องมาจากการไปเข้าแถวที่ตรงต่อเวลาของผมทุกวัน คุณครูเห็นว่าขยันดีเลยส่งไปเข้าค่ายแก่การมาตรงต่อเวลาของผมเสีย 3 วันเต็มๆ ผมไม่ได้ไปคนเดียวนะครับเพราะผมมีเพื่อนที่เป็นคนตรงต่อเวลาอีกหลายคน เมื่อกลับมาถึงบ้านก็ได้เปิดดูโทรทัศน์มีข่าวว่าเกิดแผ่นดินไหวใกล้กับอินโดนีเซียความรุนแรกรู้สึกได้ถึงประเทศไทย ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเพราะมันไม่ได้เกิดที่บ้านเรา ต่อมาไม่นานก็มีข่าวว่าเกิดคลื่นยักเข้าถล่มชายฟังอันดามันของไทย มันเป็นคลื่นที่ขนาดใหญ่มากๆ ใครๆก็นึกไม่ถึงว่าจะเกิดคลื่นขนาดใหญ่ได้ขนาดนี้ คลื่นนี้คือคลื่นสึนามิ

หลังจากคลื่นสึนามิได้เ้ขามาและได้จากไปกลับคืนลงสู่ท้องทะเล ได้ทิ้งความเสียหายจำนวนมากในทุกๆที่ ที่ไปถึง มีคนบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก ประเทศไทยเป็นหนึ่งในหลายประเทศที่ถูกผลกระทบอย่างหนัก มีคนปาดเจ็บ ตาย และสูญหายเป็นจำนวนมากทังชาวไทยและชาวต่างชาติ เหตการณ์นี้ทำให้คนไทยได้แสดงให้คนทั้งโลกเห็นว่าคนไทยนั้นมีความเสียสละ และสามัคคีกันมากน้อยเพียงใด ทุกคนช่วยกัน ช่วยในสิ่งที่ช่วยกันได้

พรุ่งนี้วันที่ 26 ธันวาคม เป็นวันที่ครบรอบ 3 ปี ที่เกิดเหตุการณ์คลื่นสึนามิ วันที่ทุกคนยังจำกันได้ ปีใหม่ที่มีใครอีกหลายคนไม่ได้ฉลอง และผมหวังว่าเหตุการณ์แบบนี้คงจะไม่เกิดกับโลกใบนี้ของเราอีก

ผมยังมีเพลงมาฝากกันอีกด้วย เป็นเพลงของ Job2do เพลงที่มอบให้กับทุกความสูญเสียทุกคนที่ได้ผลกระทบ เพลงนี้มีชื่อว่า คลื่นกระซิบสั่ง

ใครอยากช่วยชาวใต้ก็อย่าลื่มมาเทียวภาคใต้กันนะครับ
วันที่ 26 ธันวาคม วันที่เกิดสึนามิวันนั้นคุณทำอะไรอยู่ บอกกันบ้างนะครับเพราะมันครบ 3 ปีแล้ว

Comment

Comment:

Tweet

น้องชายเราก็ไปช่วยเก็บศพ

กับสร้างบ้านอยู่หลายเดือนเหมือนกันตอนนั้น


แถมยังถ่ายรูปคู่กับหมอพรทิพย์มาฝากอิกตะหาก


เห็นเค้าเล่าว่า อยู่กะศพทุกวัน

จนชินกลิ่น และเลิกกลัวผีไปเลย double wink

#2 By ๛‘‘๏ SiSSY ๏’’๛ on 2007-12-26 10:48

ตอนนั้นกำลังหัดขับรถอยู่ค่ะ

#1 By ตุ้มเป๊ะ on 2007-12-25 23:05

Recommend

Tags

Recommend